บทที่ 87 เธอนี่ยั่วโมโหฉันเก่งดีจริงๆเลยสินะ

“รีบมาล่ะ”

“รู้แล้วหน่า” ฉันเอ่ยบอกกับอีกฝ่ายก่อนที่เราสองคนจะแยกกันกลับห้องแล้วค่อยไปเจอกันตอนสอนช่วงค่ำๆ

ติ๊ง

ไวท์ : ทักครับ

ฉันอ่านข้อความด้วยสายตาเรียบนิ่งไม่คิดว่าพี่เขาจะทักมาเร็วแบบนี้

ข้าวเจ้า : ค่ะรุ่นพี่

ไวท์ : รุ่นพี่?ไม่ใช่ว่าพี่บอกชื่อไปแล้วเหรอครับ? 

ฉันชะงักไปเล็กน้อยเอาจริงเพร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ